Co roku, kiedy zbliżają się święta, coraz bardziej odkrywam, że nie potrzebuję wielu dekoracji, aby poczuć ich magię. Wystarczy jedna, ot, choćby mały dzwoneczek zawieszony na klamce. Serduszko przewiązane aksamitną kokardą. Szyszka przyniesiona ze spaceru, opleciona gałązką świerku. Niewielki aniołek przy oknie, który porusza się lekko, gdy otwieram je rano, wpuszczając do domu zimowe powietrze. Lubię takie dekoracje. Ciche. Nienarzucające się. Takie, które nie krzyczą swoim blaskiem, ale zapraszają, by zatrzymać wzrok na chwilę dłużej. Może dlatego, że przypominają mi, czym naprawdę są święta.
Nie są przecież konkursem na najpiękniej udekorowany dom. Nie są ilością ozdób ani liczbą światełek. Dla mnie święta zawsze były ukryte w małych rzeczach. W zapachu świerkowych gałązek. W miękkiej kokardzie wiązanej powoli przy kubku gorącej herbaty. W chwili ciszy, kiedy wieczorem zapalam lampkę i patrzę na pojedynczą bombkę odbijającą ciepłe światło. W takich momentach dom zaczyna żyć inaczej.
Pojawia się spokój. Ciepło. To szczególne uczucie oczekiwania, które pamiętam jeszcze z dzieciństwa. Jakby każda mała ozdoba niosła ze sobą wspomnienia dawnych świąt, rodzinnych rozmów i chwil, których nie da się zamknąć na zdjęciu. Dlatego tak często wybieram pojedyncze dekoracje. Dzwoneczki, serca, aniołki, sopelki czy małe cukiereczki zawieszone na zielonej gałązce. Każda z nich ma swoje miejsce i swoją historię. Nie potrzebują tłumu wokół siebie. Pięknie wyglądają właśnie wtedy, gdy mogą po prostu być. Z roku na rok coraz bardziej wierzę, że prawdziwe piękno mieszka w prostocie. W dekoracjach, które zostawiają miejsce na oddech, światło i emocje.
A może właśnie dlatego jedna mała ozdoba potrafi czasem powiedzieć o świętach więcej niż cały pokój wypełniony dekoracjami.





































